ΑΡΘΡΑ - ΣΕΡΦΟΤΟΠΟΙ

Δευτέρα, 09 Ιανουάριος 2006 11:55

 

Jericοacοara, από την Εύη Τσαπέ

 

“Στην πίσω αυλή της Pousada Isabel υπάρχει άμμος εκεί που θα περίμενες ίσως ένα παρτέρι με γκαζόν. Υπάρχουν φοίνικες ινδικής καρύδας που υψώνονται προς τον ουρανό και πολλές από αυτές μοιάζουν ξεμαλλιασμένες, τόσο πολύ τις έχει ταλαιπωρήσει ο αέρας. Αυτός είναι μια μινιατούρα του κήπου της Εδέμ σ΄αυτόν τον παράδεισο του windsurfing, και μερικοί από τους καλύτερους σερφίστες του κόσμου περνάνε από δω. Ένα πηγάδι παρέχει γλυκό νερό για να πλένουμε τα πανιά μας και υπάρχουν rig racks γύρω γύρω, γεμάτα πανιά – από 3.5 μέχρι 5.3. Δεν έχω δει μεγαλύτερο. Όλες οι σανίδες είναι wave και freestyle –αυτό σίγουρα δεν είναι μέρος για αρχαρίους.

Πρέπει να πάτε εκεί μια μέρα. Οι δρόμοι της Jericoacoara είναι στρωμένοι με άμμο. Υπάρχουν πολύ λίγα οχήματα, γιατί μόνο 4WDs και beach buggies (τετράτροχα μικρά αυτοκίνητα) τα καταφέρνουν πάνω στην άμμο. Οι backpackers ανακάλυψαν το μέρος αυτό πρώτοι, αλλά τώρα έχει καταληφθεί από σερφίστες –όχι μόνο βραζιλιάνους, αλλά και επισκέπτες από όλον τον κόσμο. Φυσάει κυριολεκτικά κάθε μέρα για 7 με 8 μήνες το χρόνο, από Ιούνιο εως τα μέσα Γενάρη, ίσως και λίγο περισσότερο. Εάν κάποιος θέλει και αντέχει, μπορεί να περνάει μέχρι και 7 ώρες καθημερινά στο νερό. Πέρα από τον αέρα, ο οποίος είναι καθημερινός, τα περισσότερα απογεύματα –χωρίς συννεφιά- μπορεί κανείς να δει ένα φαντασμαγορικό ηλιοβασίλεμα από τα sand dunes ή από το bar με μια Caipirinha στα κουρασμένα του χέρια. Οι δρόμοι του χωριού ζωντανεύουν το βράδυ, και μου είπαν ότι μπορείς να διασκεδάσεις μέχρι την αυγή αν το θες”.

Τέτοιες διηγήσεις διάβαζα για την παραλία της Jericoacoara πριν πάω εκεί. Τώρα, μετά το ταξίδι, ριγώ κάθε φορά που σκέφτομαι αυτό το μαγικό μέρος. Τον «παράδεισο του windsurf», όπως πολλοί διαφορετικοί φίλοι που έχουν πάει εκεί έχουν χαρακτηρίσει τη συγκεκριμένη παραλία. Jericoacoara, (το οποίο προφέρεται “Τζερικουακουάρα” – “Jeriquoiquoira” για όσους ξέρουν γαλλικά) ή “Jeri”, όπως αναφέρεται στις κουβέντες μεταξύ σερφιστών... Μια παραλία στη Βορειοανατολική ακτή της Βραζιλίας, στην πολιτεία Ceara, 300 χιλιόμετρα δυτικά της πρωτεύουσας της πολιτείας αυτής, της Fortaleza. Όντας πολύ κοντά στη γραμμή του Ισημερινού, η Jeri έχει ζεστό κλίμα και νερό σε όλη τη διάρκεια του χρόνου. Μέχρι πριν από –περίπου- 20 χρόνια ήταν ένα απομονωμένο ψαροχώρι, ένα κρυμμένο μέρος όπου οι άνθρωποι ασχολούνταν με την αλιεία και τη γεωργία, αποκομμένο από το μοντέρνο πολιτισμό. Δεν υπήρχαν δρόμοι, ρεύμα, τηλέφωνο, τηλεόραση, ή εφημερίδες. Το 1984, η Jeri και η γειτονική της περιοχή ανακηρύχθηκε “Environment Protection Area” με ομοσπονδιακό νόμο. Τα τελευταία 10 χρόνια η δημοτικότητά της αυξάνεται ολοένα και περισσότερο, και η περιοχή δέχεται όλο και περισσότερους τουρίστες.

 

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή...

 

Το ταξίδι

Το εισητήριο για Fortaleza –το πιο κοντινό αεροδρόμιο για την Jericoacoara- κυμαίνεται αρκετά, ανάλογα με την περίοδο την οποία θα διαλέξει κανείς να πάει και ανάλογα με το πόσο νωρίτερα θα κλείσει το εισητήριο. Κάποιοι σερφίστες που γνώρισα εκεί είχαν πληρώσει λιγότερο από 800 € για να φτάσουν εκεί, και φαίνεται πως μόνο εμείς οι Έλληνες “αδικούμαστε” από τις αεροπορικές εταιρείες. Η συνήθης επιλογή για να φτάσει κανείς στο αεροδρόμιο της Fortaleza είναι η TAP-Air Portugal, γνωστή για τις διευκολύνσεις που κάνει στους επιβάτες για τη μεταφορά “αθλητικού εξοπλισμού” –όπως λένε οι αεροπορικές εταιρείες τα σκάφη και λοιπό εξοπλισμό μας. Η διαφορά για εμάς τους Έλληνες είναι ότι η TAP δεν πετάει απευθείας από Ελευθέριο Βενιζέλο, πράγμα που θα έκανε το ταξίδι πολύ πιο εύκολο. Κι αυτό, γιατί η TAP, όταν πρόκειται για τη μεταφορά αθλητικού εξοπλισμού, χρεώνει κάθε τσάντα που μεταφέρει κανείς με το ποσό των 100 €, ανεξαρτήτως βάρους. Οι υπόλοιπες εταιρείες, αντίθετα, έχουν διαφορετική πολιτική, κι έτσι το πρώτο μέρος του ταξιδιού –μέχρι δηλαδή να φτάσω στη Ρώμη από όπου πέταξα με TAP- περιελάμβανε πολλά τηλέφωνα και ατέλειωτες ώρες συνομιλίας με τις αεροπορικές εταιρείες.

Το ταξίδι ξεκίνησε με καλή τύχη. Αναχώρηση από το Ελ. Βενιζέλος στις 7 το πρωί, άφιξη στη Ρώμη και στη συνέχεια στη Λισαβώνα, από όπου καθημερινά υπάρχει πτήση για Fortaleza μετά το μεσημέρι. Η πτήση από τη Λισαβώνα διαρκεί περίπου 7 ώρες, και φτάνει στη Fortaleza στις 19.45 πμ τοπική ώρα, ή 00.45 ώρα Ελλάδος.

Πρέπει να παραδεχτώ ότι το κομμάτι της διαδρομής από Fortaleza για Jericoacoara είναι σίγουρα το χειρότερο μέρος του ταξιδιού. Η Jeri απέχει 300 χιλιόμετρα από τη Fortaleza, τα οποία μπορούν να εξηγηθούν ως: 230 χιλιόμετρα ασφάλτου, 50 χιλιόμετρα χωματόδρομου, ενώ τα τελευταία 20 χιλιόμετρα είναι πάνω σε έναν λαβύρινθο μαλακής άμμου, στην οποία μπορούν να κινηθούν μόνο τετρακίνητα οχήματα. Οι δυο βασικοί τρόποι  να φτάσει κανείς στην Jeri είναι αφενός μεν με transfer το οποίο έχεις κανονίσει να σε περιμένει στο αεροδρόμιο, και αφετέρου με το λεωφορείο της γραμμής. Με την πρώτη λύση, φτάνεις στο αεροδρόμιο και σε περιμένει απέξω ο οδηγός με όχημα 4x4 –οι περισσότεροι έχουν αγροτικά, και καλύτερα είναι να βρεις κάποιον με σχάρες από πάνω- ο οποίος σε βοηθάει να φορτώσεις τα πράγματά σου και σε μεταφέρει μέσα σε 4 περίπου ώρες στην Jericoacoara, ενώ μπορείς επίσης να κάνεις στάση για φαγητό στο δρόμο. Με τη δεύτερη λύση, πρέπει να βρεις ταξί από το αεροδρόμιο –σε περίπτωση που έχεις πολύ εξοπλισμό δεν είναι εύκολο, γιατί δεν έχουν όλα τα ταξί σχάρες- για να σε μεταφέρει στη στάση του λεωφορείου. Για Jericoacoara υπάρχουν δυο λεωφορεία, το ένα φεύγει νωρίς το πρωί, ενώ το επόμενο νωρίς το απόγευμα. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι αν η πτήση σας φτάνει στη Fortaleza το βράδυ, θα πρέπει να διανυκτερεύσετε εκεί και να πάρετε το πρωϊνό λεωφορείο. Το λεωφορείο αυτό είναι air-conditioned, σαν κι αυτά που ξέρουμε εδώ στην Ευρώπη, και κάνει γύρω στις 7 ώρες, ενώ προκειμένου να διασχίσει τα τελευταία 20 χιλιόμετρα πάνω στην άμμο οι επιβάτες μετεπιβιβάζονται σε ένα μικρότερο 4x4 λεωφορειάκι, ανοιχτό στα πλάγια. Η πρώτη λύση κοστίζει 150 € -ποσό το οποίο μπορείς να μοιραστείς αν κανονίσεις να μεταφερθείς μαζί με κάποιον άλλο, κάτι σχετικά εύκολο να ρυθμιστεί-, ενώ η δεύτερη λύση κοστίζει γύρω στα 17 €.

 Εγώ επέλεξα την πρώτη λύση, αυτή του transfer, γιατί μετά από τόσες ώρες στο αεροπλάνο η ιδέα του να κουβαλάω μόνη μου 37 κιλά εξοπλισμού μέχρι το λεωφορείο της γραμμής και να ταξιδέψω μόνη μου μέσα στη νύχτα ήταν απλά εκτός. Ακόμα κι έτσι, μετά από μια πολύωρη πτήση, άλλες 4 ώρες μέσα σε ένα 4x4 δεν είναι και ό,τι πιο ευχάριστο. Έφτασα στη Jeri στις 2 π.μ. και στη διάρκεια του ταξιδιού με το 4x4 ήμουν τόσο κουρασμένη που δεν κατάφερα να απολαύσω τα τελευταία 20 χιλιόμετρα που γίνονται πάνω στην άμμο. Ξυπνούσα και κοιμόμουν στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου και φτάνοντας έβλεπα τη θάλασσα στα δεξιά μου –μια τεράστια παραλία με κύματα και αρκετό αέρα στη μέση της νύχτας- και αμμόλοφους στα αριστερά μου, ενώ παράλληλα άκουγα τις συζητήσεις των ιταλών για το ποιοι επαγγελματίες σερφίστες είχαν επισκεφτεί την παραλία τις προηγούμενες εβδομάδες αλλά και ποιοι επρόκειτο να έρθουν: Kauli Seadi, Andre Paskowski, Normen Gunzlein, Matteo Guazzoni, Filippo Buratti….

Φτάνοντας στην Jericoacoara, ο επιστάτης της pousada (το οποίο προφέρεται «ποζάντα», και υπονοεί κάτι σαν «ξενοδοχείο» στα πορτογαλικά) μας περίμενε και με οδήγησε στο δωμάτιό μου. Το δωμάτιο μεσαίας κατηγορίας προσφέρει τα απολύτως βασικά: air-condition, ανεμιστήρα, ψυγείο και ζεστό νερό στο μπάνιο. Κοστίζει 40 Reais τη μέρα, αλλά αν το παζαρέψεις λίγο, ειδικά αν πρόκειται να μείνεις για διάστημα μεγαλύτερο των δυο βδομάδων, εύκολα πέφτει στα 30 Reais – 1 € ήταν ίσο με 2,5 Reais για όσο καιρό έμεινα εκεί, παρόλ’αυτά μου είπαν ότι η ισοτιμία αυτή κυμαίνεται αρκετά. Όπως καταλαβαίνετε, δωμάτιο δίπλα στην παραλία με 12 € είναι κάτι ασύλληπτο για τα ελληνικά δεδομένα, και στην τιμή αυτή συμπεριλαμβάνεται και πρωϊνό: μπουφές με φρέσκα φρούτα, ομελέτα, δημητριακά, κεϊκ και ό,τι άλλο τραβάει η ψυχή σου. Το πρωϊνό που τρως στη Βραζιλία αξίζει από μόνο του 12 €. Τα πράγματά μου τα τακτοποίησα στην πίσω αυλή της pousada, όπου μέσα στο σκοτάδι είδα καμιά πενηνταριά σανίδες, τοποθετημένες προσεκτικά η μια δίπλα στην άλλη. Εκ των υστέρων ανακάλυψα ότι το να βρεις δωμάτιο πάνω στην παραλία είναι και η καλύτερη επιλογή, γιατί έχεις τα πράγματά σου στην πίσω αυλή, αντίθετα με τους άλλους οι οποίοι μένουν πιο μακριά από την παραλία και πρέπει να βρουν κάποιο μέρος για να φυλάνε τον εξοπλισμό τους.

 

Windsurfing 

Από ό,τι μάθαμε, το μέρος άρχισε να γίνεται γνωστό σαν windsurfing venue πριν από δέκα περίπου χρόνια. Το γεγονός ότι η πρόσβαση είναι εφικτή μόνο με οχήματα 4x4 καθυστέρησε την ανάπτυξή του, αν σκεφτεί κανείς ότι στην Jericoacoara φυσάει ασταμάτητα σχεδόν 7 μήνες το χρόνο.

Οι παραλίες είναι πανέμορφες. Άσπρη άμμος, ενώ η θάλασσα είναι κρυστάλλινα καθαρή, με χρώμα μπλε και σμαραγδί πράσινο. Όταν σερφάρεις δε χρειάζεται να φοράς καν καλοκαιρινή στολή, αφού το νερό έχει θερμοκρασία μπανιέρας. Ούτε το ελληνικό καλοκαίρι δεν έχει τόσο ζεστό νερό. Στην παραλία αυτή κατάλαβα πόσο πιο εύκολα μπορείς να κάνεις surf και να δοκιμάσεις καινούρια πράγματα στο νερό, όταν σερφάρεις μόνο με τη βερμούδα και το lycra σου και κάθε φορά που πέφτεις στο νερό είναι σαν να πέφτεις στη μπανιέρα του σπιτιού σου.

Όσον αφορά τις συνθήκες, πρέπει να πούμε πως καμία χρονιά –μέχρι στιγμής- δεν ήταν η ίδια με τις άλλες, όσον αφορά το ποια περίοδος είναι καλύτερη για κύμα ή freestyle, ή το ποιοι ακριβώς μήνες είναι εκείνοι στους οποίους η ένταση του αέρα είναι μεγαλύτερη. Αυτό που είναι εγγυημένο όμως είναι πως ο αέρας στη Jericoacoara δε σταματάει σχεδόν ποτέ στη διάρκεια της σεζόν... Αν θέλαμε να χαρακτηρίσουμε το μέρος δίκαια, θα λέγαμε ότι πρόκειται για ένα high-wind freestyle-wave spot, με το freestyle να ευνοείται μάλλον αρκετά πιο πολύ από το wave. High wind γιατί στη διάρκεια της «φυσερής περιόδου», ο μέσος σερφίστας χρησιμοποιεί πανιά από 3.6 μέχρι και 4.7-5.0. Freestyle-wave, γιατί το spot έχει –κατά κανόνα- flat νερό με ωραίες ράμπες του 1-1,5 μέτρου. Ο αέρας έρχεται από τα δεξιά (starboard tack), side με side-offshore ως προς το κύμα. Η παραλία έχει το φαινόμενο της παλίρροιας και άμπωτης (πράγμα το οποίο στην αρχή μου φάνηκε πολύ περίεργο), ενώ οι ώρες της άμπωτης είναι κατά κανόνα αυτές που προσφέρονται περισσότερο για να κάνει κανείς freestyle. Στα σετ των κυμάτων -που είναι καλύτερα στις ώρες της παλίρροιας- μπορείς να κάνεις αξιόλογα άλματα αλλά και riding επιστρέφοντας προς την παραλία. Στις ώρες της άμπωτης, βγαίνοντας προς την παραλία αριστερίνεμος, το κύμα ειναι πολύ μικρό, με αρκετά μεγάλη απόσταση το ένα από το άλλο και flat ενδιάμεσα, συνθήκες ιδανικές για freestyle.

Δεδομένων των συνθηκών, οι περισσότεροι καλοί σερφίστες δοκιμάζουν tricks στο κύμα βγαίνοντας έξω (δεξίνεμοι) και freestyle tricks ερχόμενοι προς την παραλία (αριστερίνεμοι), γιατί το νερό φλατάρει τελείως λίγο πριν την παραλία στην άμπωτη. Όσον αφορά το κύμα, όσο πιο ψηλά είναι η παλίρροια –δηλαδή όταν το νερό της θάλασσας είναι ψηλά- τόσο μεγαλύτερo είναι και το κύμα. Λένε επίσης ότι με πανσέληνο τα κύματα είναι πολύ καλά, πράγμα το οποίο έζησα από κοντά. Μακριές ράμπες του 1,5-2 μέτρων στις οποίες μπορείς να πηδήξεις δεξίνεμος και να κάνεις ride αριστερίνεμος, καθώς επιστρέφεις προς την παραλία. Το κύμα αυτό είναι τελείως διαφορετικό από τα (συνηθισμένα) ελληνικά, δεδομένου ότι δε δημιουργείται λόγω του αέρα. Μια μέρα που ο αέρας στη ζώνη που δημιουργούνται τα κύματα ήταν καλός –γιατί αυτό δεν ισχύει πάντα -βλέπε παρακάτω-, έκανα για πρώτη φορά στη ζωή μου 7 rides στο ίδιο κύμα. Απίστευτη αίσθηση. Όσο καιρό έμεινα εκεί, δε, είδα video από κάτι σερφίστες οι οποίοι ήταν εκεί από τον Οκτώβρη: από ό,τι μου είπαν, τα κύματα ήταν γενικά μικρά (1-1,5 μέτρο), πέρα από 3 φορές στην περίοδο Σεπτέβρη-Νοέμβρη (σύνολο γύρω στις 12 μέρες), όπου τα κύματα ήταν logo to mast high, προσφέροντας down-the-line συνθήκες. Στο βίντεο που είδα, ένας σερφίστας είχε πάρει ένα κύμα από το πιο upwind σημείο της παραλίας, και το έκανε ride σε όλο το μήκος της. Πρέπει να έκανε 20 κοψίματα στο κύμα...

Οι υπόλοιπες μέρες είναι με κύματα του 1-1,5 μέτρου, και παρόλο που ακούγονται μικρά, νομίζω ότι τα κύματα αυτά είναι πολύ καλά για να μάθει κανείς καινούρια tricks, γιατί αποτελούν πολύ ωραίες ράμπες, τις οποίες πετυχαίνεις χωρίς καμία ιδιαίτερη προσπάθεια. Οι αληθινοί freestylers –που περιελάμβαναν, όσο καιρό ήμουν εκεί, πολλούς από το European Freestyle Pro Tour (EFPT)- ήταν συνεχώς στις ράμπες αυτές, δοκιμάζοντας tricks όπως shaka, air-chachoo, ponch και goiter. Αυτοί χρησιμοποιούσαν μόνο freestyle σκάφη 90-110 λίτρα, ανάλογα με την ένταση του αέρα, και ορισμένες φορές δημιουργούσαν πανικό μεταξύ των πιο άπειρων σερφιστών, ταξιδεύοντας σε «αντικοινωνικές» πλεύσεις προκειμένου να δοκιμάσουν switch stance φιγούρες.  

Οι στατιστικές του αέρα για την περιοχή είναι σίγουρα αδιαμφισβήτητες. Ο instructor του πιο οργανωμένου και μεγαλύτερου windsurf club της περιοχής κρατούσε ημερολόγιο με τις ημέρες τις οποίες είχε μπει στο νερό από όταν είχε ξεκινήσει η σεζόν, τον Ιούνιο. Ο εν λόγω σερφίστας είναι νομίζω αρκετά κοντά στις διαστάσεις του μέσου αναβάτη, όντας 75-80 κιλά. Την ημέρα που κοίταξα το ημερολόγιό του, στις 21 Δεκέμβρη, δεν πίστευα στα μάτια μου... Ο αέρας είχε ξεκινήσει στα μέσα του Ιούνη και δεν είχε σταματήσει ποτέ. Μόνο 2 μέρες –μέσα σε τόσους μήνες!!!!!!!- ήταν για 5.7 πανί. Οι υπόλοιπες ήταν για 4.2 ή 4.7, ενώ άλλες 10 περίπου μέρες (οι μέρες με το μεγάλο swell) ήταν για 3.7 πανί. Από το ημερολόγιο κράτησα ότι ο Σεπτέμβρης και ο Οκτώβρης ήταν κάθε μέρα για 4.2, ενώ ο Αύγουστος, ο Νοέμβρης και ο Δεκέμβρης ήταν μάλλον για 4.7.

Για δέκα περίπου μέρες όσο καιρό ήμουν εκεί, ο αέρας κοντά στην παραλία –όπου και δημιουργούνται τα καλύτερα κύματα- ήταν αρκετά σπηλιαδωτός, και αυτό αξίζει να σχολιαστεί λίγο. Όλοι οι σερφίστες που χρησιμοποιούσαν traditional wave boards ήταν απλανάριστοι στα κύματα, και χρειάζονταν να κάνουν pumping για να καταφέρουν να πλανάρουν, με αποτέλεσμα να μην καταφέρνουν να αξιοποιήσουν τα κύματα αυτά. Εγώ χρησιμοποιούσα freestyle σκάφος, κι έτσι δεν είχα τέτοιο πρόβλημα. Την επόμενη φορά θα έπαιρνα μαζί μου κι ένα φαρδύ wave σκάφος, ή ίσως ένα freestyle-wave για τέτοιες μέρες, δεδομένου ότι όταν έχει κύμα (με παλίρροια) ένα τέτοιο σκάφος σου επιτρέπει να δοκιμάσεις tricks στο κύμα αλλά και να κάνεις ride επιστρέφοντας στην παραλία. Παρόλ’αυτά, οι locals, είτε είχε κύμα είτε όχι, συνέχιζαν να χρησιμοποιούν εξοπλισμό freestyle –ο οποίος ίσως και να είναι ο καλύτερος τρόπος να εκμεταλλευτεί κανείς τέτοιες συνθήκες.

Κάποιες από αυτές τις μέρες χρησιμοποίησα το wave σκάφος μου για να κάνω ride στο κύμα. Όπως εξήγησα, κάποιες από αυτές τις μέρες το μέσα μέρος της παραλίας είχε πολύ σπηλιαδωτό αέρα: η γραμμή του αέρα άρχιζε αφού είχες περάσει τα κύματα φεύγοντας από την παραλία προς τα έξω, ενώ καθώς γύριζες προς την παραλία και προσπαθούσες να πάρεις κύμα για ride, ο αέρας σταματούσε εκνευριστικά εκεί ακριβώς που άρχιζαν τα κύματα. Έτσι, κάθε κύμα που έπαιρνα έπρεπε να το κατεβαίνω χωρίς αέρα στο πανί μου κι αν έκανα παραπάνω από 3 κοψίματα και έβγαινα προς την παραλία, ο αέρας έπεφτε τόσο πολύ, που έπρεπε να περιμένω τη σπηλιάδα για να ξαναφτάσω εκεί που δημιουργούνταν τα κύματα. Την επόμενη φορά θα φέρω σίγουρα ένα σκάφος wave με περισσότερα λίτρα για να χρησιμοποιώ σε τέτοιες μέρες. Οι περισσότεροι ξένοι είχαν freestyle ή μεγάλα wave σκάφη, ενώ και οι locals φαίνεται ότι προτιμούν τις μεγάλες σανίδες. 75-80 λίτρα φαίνεται να είναι το minimum σκάφος εδώ. Ακόμα και όταν το swell είναι μεγαλύτερο –και πέρα φυσικά από τις μέρες που ο αέρας είναι σταθερός σε όλη την παραλία- χρειάζεται κανείς λίτρα για να πλανάρει φεύγοντας από την παραλία και πηγαίνοντας προς τα κύματα, αλλά και για να καταφέρνει να κάνει ride.

Γενικά, ο αέρας είναι καλύτερος (λιγότερο σπηλιαδωτός) τις ώρες της άμπωτης. Οπότε οι καλύτερες συνθήκες για να κάνει κανείς σερφ είναι με κύματα του 1-1,5 μέτρου, τα οποία έχουν flat νερό ανάμεσά τους. Με αυτές τις συνθήκες υπάρχει χώρος για όλους τους σερφίστες που βρίσκονται στο νερό, γιατί τα κύματα είναι μακριά –25 μέτρα σε μήκος δεν είναι καθόλου ασυνήθιστο και άρα απλώνονται σε όλο το μήκος της βασικής παραλίας- και ο αέρας σταθερός. Σε περίπτωση που ο αέρας είναι πολύ σπηλιαδωτός στην άμπωτη –πράγμα πολύ πολύ σπάνιο- ή σε περίπτωση που ο κόσμος στο νερό γίνει ενοχλητικός, υπάρχει η επιλογή του να πάει κανείς downwind στη βάση των αμμόλοφων, όπου ο αέρας είναι πολύ πιο σταθερός και το νερό τελείως flat. Στην παλίρροια, αντίθετα, που το νερό είναι ψηλά, ο αέρας είναι γενικά χειρότερος, ενώ γίνεται αισθητά εντονότερη η παρουσία των –αρκετά μεγάλων σε αριθμό- σερφιστών στο νερό. Αυτά συνοψίζουν την πικρή –κατά κανόνα- εμπειρία που θα ζήσουν όσοι πάνε στην Jericoacoara για να βρουν μεγάλο κύμα: τα κύματα είναι κατά κανόνα μικρά, ο αέρας με παλίρροια είναι συχνά σπηλιαδωτός στη ζώνη των κυμάτων, ενώ επίσης τα κύματα είναι γεμάτα κόσμο –ιδιαίτερα την περίοδο Οκτώβρη/Νοέμβρη.

Αυτό που δεν πρέπει να ξεχάσουμε να αναφέρουμε είναι ότι σε κοντινή απόσταση από την παραλία της Jericoacoara υπάρχουν λίμνες, οι οποίες προσφέρουν ιδανικές συνθήκες για freestyle. Η πιο δημοφιλής από αυτές είναι η λίμνη Tatajuba, στην οποία μπορεί να φτάσει κανείς με buggy. Γενικά, η μεταφορά από και προς το χωριό δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολη, χρειάζεται μόνο να διαπραγματευτείς με έναν οδηγό buggy ή αγροτικού, ο οποίος θα σε συνοδεύσει όλη μέρα για ένα ποσό της τάξης των 50 Reais. Για να σερφάρεις στη λίμνη, και δεδομένου ότι ο αέρας είναι εγγυημένος, παίρνεις απλά ενά 4.2, ένα 4.7 και ένα μεγάλο σκάφος και έχεις το μέρος όλο δικό σου. Το session στο νερό ακολουθείται από πολύ νόστιμο γεύμα με ψάρια και θαλασσινά. Μπορείς να γυρίσεις με τον οδηγό του buggy στη Jericoacoara μετά το ηλιοβασίλεμα, όταν κόβει ο αέρας, ή να μείνεις εκεί μια-δυο μέρες, σε μια από τις πιο φιλικές –όπως μου είπαν- pousadas, χτισμένες στη μέση του παραδείσου. Προσοχή όμως: στην περίπτωση που έχεις νοικιάσει πράγματα από κάποιο club, δεν επιτρέπεται να απομακρυνθείς από τη βασική παραλία. Επομένως, όσοι θέλουν να κάνουν εκδρομές για να δοκιμάσουν τα spots της γύρω περιοχής πρέπει απαραίτητα να έχουν δικό τους εξοπλισμό.

Ας μην ξεχνάμε επίσης πως η παραλία αυτή προσφέρεται και για σκέτο surf. Όλοι κυριολεκτικά οι ντόπιοι έχουν σανίδες, καθώς το κύμα στις ώρες της παλίρροιας προσφέρεται τόσο για αρχάριους όσο και για πιο προχωρημένους σερφίστες. Παρόλ’αυτά, κι επειδή η παραλία έχει ήδη αρκετούς windsurfers που παλεύουν για το ποιος θα πάρει τα κύματα, πρέπει κανείς να διαλέξει προσεκτικά τις ώρες που θα μπει στο νερό. Οι σερφίστες επιλέγουν συνήθως αργά το απόγευμα, όταν ο αέρας έχει πέσει, ή εναλλακτικά κάθονται πιο κοντά στην παραλία, όπου με μεγάλο swell ο αέρας είναι ουσιαστικά ανύπαρκτος –και άρα δεν υπάρχουν πανιά. Όταν δε η παλίρροια είναι στην αρχή της ημέρας –και όχι το απόγευμα- μπαίνουν στο νερό από τις 7.00 το πρωί για να προλάβουν να πάρουν κύματα πριν ενισχυθεί ο αέρας.

Αυτό που δεν καταφέραμε να μάθουμε είναι το πόσο κοστίζει εκεί να νοικιάσεις εξοπλισμό, σε περίπτωση που δε θέλεις να κουβαλήσεις μαζί τα δικά σου πράγματα. Εδώ και 2 ή 3 χρόνια έχει ανοίξει πάνω στην παραλία ένα μεγάλο windsurf club, το Club dos Ventos (www.clubventos.com), το οποίο νοικιάζει εξοπλισμό άριστης ποιότητας. Πέρα από αυτό, αρκετές από τις pousadas που βρίσκονται πάνω στην παραλία -και προσφέρουν δυνατότητα φύλαξης του εξοπλισμού- έχουν και εξοπλισμό για ενοικίαση, ο οποίος είναι όμως ελαφρός χειρότερος σε ποιότητα και ποικιλία από το club που αναφέραμε. Οι τιμές στη δεύτερη αυτή περίπτωση είναι ήδη αρκετά υψηλές, της τάξης των 40 € τη μέρα. Πρέπει όμως κανείς να προσέχει, γιατί κάποια από αυτά τα μέρη που νοικιάζουν εξοπλισμό κλείνουν πριν τις 5 το απόγευμα, που μερικές φορές οι συνθήκες στο νερό είναι πραγματικά πολύ καλές και ο κόσμος ελάχιστος, δεδομένου ότι η μεγαλύτερη μάζα των σερφιστών έχει κουραστεί μέχρι εκείνη την ώρα. Για ταξίδι μεγαλύτερο των δέκα ημερών αξίζει σίγουρα να μεταφέρει κανείς και να χρησιμοποιεί το δικό του εξοπλισμό.

 

Εστιατόρια/φαγητό

Η Jericoacoara έχει λύσεις για όλα τα γούστα και όλες τις τσέπες. Το παραδοσιακό βραζιλιάνικο τραπέζι περιλαμβάνει κρέας, ψάρι ή κοτόπουλο, το οποίο συνοδεύεται από ρύζι, φασόλια, πουρέ ή πατάτες τηγανητές και σαλάτα. Τα περισσότερα τοπικά εστιατόρια σερβίρουν αυτό το μενού, και το κρέας είναι παντού εξαιρετικό. Το πιο γνωστό φαγάδικο είναι το Sabor da Terra, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 500 περίπου μέτρων από την παραλία, στο δρόμο Rua Forro. Αν σε κάποιον αρέσουν πολύ οι μπριζόλες, μπορεί να ζητήσει σε οποιοδήποτε εστιατόριο την “picanha argentina”, το πιο νόστιμο κρέας που προσφέρουν, και το οποίο κοστίζει περίπου 25 Reais το άτομο. Για το κλασικό βραζιλιάνικο μενού μπορεί κανείς να πληρώσει από 15-20 Reais στο πιο ακριβό εστιατόριο, μέχρι και 5-7 Reais στο φθηνότερο. Δίπλα στα εστιατόρια υπάρχουν και μικρά μαγαζάκια στα οποία πρακτικά τρως στη βεράντα μπροστά από το σπίτι ντόπιων, όπου η νοικοκυρά σου μαγειρεύει το μενού αυτό για το αστείο ποσό των 5 Reais.

Είναι, λοιπόν, γεγονός, ότι στην Jeri μπορείς να τη βγάλεις όσο ακριβά ή όσο φτηνά θέλεις. Έχοντας πάει στα περισσότερα από τα ακριβά εστιατόρια, και αφού άρχισα να κάνω παρέα με ορισμένους επαγγελματίες σερφίστες οι οποίοι ήταν εκεί για αρκετό καιρό με αρκετά σφιχτό προϋπολογισμό, συνειδητοποίησα με έκπληξη το πως πολύ φτηνά εστιατόρια επιβίωναν δίπλα σε πολύ πιο ακριβά. Και το πως, όταν αρχίζεις να κάνεις παρέα με «ντόπιους», απολαμβάνεις τελείως διαφορετικές τιμές από τους απλούς τουρίστες. Δεδομένου ότι πλήρωσα γύρω στα 25 € για γεύμα σε εστιατόριο όταν πρωτοήρθα εδώ, ενώ παράλληλα το μεσημεριανό μπουφέ στο windsurf club πάνω στην παραλία κοστίζει περίπου 7 €, υποθέτω ότι πραγματικά λειτουργεί διπλή οικονομία εκεί.

Στην Jeri υπάρχουν και «ευρωπαϊκού τύπου» εστιατόρια, στα οποία μπορείς να φας μακαρόνια, πίτσα, κρέατα μαγειρεμένα με σάλτσες κτλ. Το πιο ακριβό εστιατόριο της περιοχής είναι το “Carcarra”, πάλι στο Rua Forro, το οποίο προσφέρει ό,τι κι ένα ακριβό εστιατόριο σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή πόλη. Οι τιμές κι εδώ, όμως, είναι αρκετά χαμηλότερες από τις αντίστοιχες εδώ, γύρω στα 35-45 Reais.

Τα ψαρικά είναι άφθονα στην περιοχή, και πολλοί από τους ντόπιους είναι ψαράδες οι οποίοι κάθε μέρα επιστρέφουν με καλή ψαριά. Είναι απίστευτο το πόσο εξοικειωμένοι είναι αυτοί οι άνθρωποι με αυτόν τον αέρα και τα κύματα. Μπορείς να αγοράσεις ψάρια και θαλασσινά απευθείας από αυτούς, όταν επιστρέφουν κάθε απόγευμα, σε εξευτελιστική τιμή. Πολλά παιδιά ντόπιων τριγυρίζουν στην παραλία το σούρουπο πουλώντας φρέσκα κομμάτια αστακού τα οποία μόλις έχουν μαγειρέψει στο σπίτι τους.  Οι αστακοί, καραβίδες και λοιπά είναι σε αφθονία, και άρα σε πολύ χαμηλή τιμή στα εστιατόρια. Το καλύτερο μέρος για φρέσκο ψάρι βρίσκεται έξω από το χωριό. Πρέπει να βρει κανείς έναν οδηγό buggy να τον μεταφέρει στην (παραλία) Praia de Prea, στο Restaurante Azul do Mar. Το ταξίδι κοστίζει περίπου 50 Reais, και η παραλία αυτή είναι γύρω στα 30 λεπτά μακριά από την Jeri. Η πιο ωραία ώρα να πας εκεί είναι για βραδυνό, και να παραγγείλεις το ψάρι που θα σου προτείνει ο σερβιτόρος. Τα ψητά ψάρια εκεί (peixe grelhado) είναι πραγματικά απίστευτα. 

Λένε ότι από τα μέσα Οκτώβρη μέχρι τα τέλη Νοέμβρη η παραλία δέχεται τους περισσότερους σερφίστες. Ίσως γιατί την περίοδο αυτή υπάρχουν και μέρες με πολύ καλό κύμα, όπως εξηγήσαμε παραπάνω. Ο κόσμος αρχίζει να αραιώνει από τα τέλη Νοέμβρη, ενώ κοντά στα Χριστούγεννα οι περισσότεροι έχουν φύγει για να περάσουν τις γιορτές με τους δικούς τους. Τα τελευταία νέα από τη Jeri ήταν ότι ο καινούριος χρόνος μπήκε με λιγότερο δυνατό αέρα –για 5.0 πανί κάθε μέρα- και ελάχιστα άτομα στο νερό. Πράγμα που συμβαδίζει με την άποψη ότι η σεζόν τελειώνει γύρω στα μέσα Γενάρη, όταν ο αέρας πέφτει αρκετά σε ένταση.

Αντίθετα με αυτά που γράφονται και διαφημίζονται στα διάφορα websites, η Jericoacoara σίγουρα δεν είναι μέρος για αρχαρίους... Ο αέρας λυσσομανάει κυριολεκτικά κάθε μέρα και παρόλο που είναι αρκετά χαμηλός σε ένταση νωρίς το πρωί, σύντομα ξεπερνάει τους 20+ κόμβους. Παρόλα τα λεγόμενα τον surf clubs, που προσκαλούν σερφίστες όλων των επιπέδων για να παρακολουθήσουν μαθήματα, η Jeri δεν είναι παραλία για να μάθει κανείς waterstart, δέστρες και γάτζο. Είναι μέρος για να μάθει κανείς forward και backloop (δεξίνεμα), table-top, freestyle φιγούρες και (αριστερίνεμο) wave-riding.

Όσο για το αν αξίζει κανείς να επισκεφτεί την παραλία αυτή αν δεν κάνει windsurf ή σκέτο surf, θα λέγαμε ότι η Jeri δεν προσφέρει και πολλές εναλλακτικές για ανθρώπους που δεν έχουν το γνωστό σε όλους μας μικρόβιο. Επίσης η Jeri δεν είναι σίγουρα το μέρος για ανθρώπους που έχουν συνηθίσει σε υπερπολυτελή θέρετρα. Προσφέρεται όμως για ανθρώπους που –αν και δεν κάνουν surf- θέλουν πραγματικά να ηρεμήσουν και να ξεκουραστούν.

Κοιτώντας πίσω σε αυτό το ταξίδι, θα μου λείψει το καθημερινό windsurf με τη βερμούδα και το lycra μου... Θα μου λείψει το ζεστό νερό, που κάνει τις ώρες στο νερό και την προσπάθεια να μάθεις καινούριες φιγούρες ακόμα πιο ευχάριστες. Θα μου λείψει το χωριό της Jericoacoara, το οποίο κατοικείται από ανθρώπους που έχουν την ίδια φιλοσοφία με μένα. Οι δρόμοι από άμμο... Θα μου λείψουν τα μαγικά ηλιοβασιλέματα που είδα από την κορυφή του αμμόλοφου. Θα μου λείψει η δυνατότητα να κάνω surf κάθε μέρα, όλη μέρα, και μάλιστα με μικρά πανιά. Θα μου λείψουν οι καινούριοι φίλοι που απέκτησα εκεί, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι ήδη στο δρόμο για κάποιο άλλο ζεστό μέρος, για να αποφύγουν τον κρύο ευρωπαϊκό χειμώνα. Παρόλο που δεν αξιοποίησα αυτό το ταξίδι όσο θα μπορούσα, θα μου λείψει πραγματικά κάθε στιγμή που πέρασα στο νερό, κάθε χρώμα που είδα στο μέρος αυτό, αλλά και κάθε συναίσθημα που ένιωσα όσες μέρες έμεινα εκεί...στον παράδεισο του windsurf....

 

Περισσότερες φωτογραφίες μπορείτε να δείτε στο GALLERY.

< Προηγούμενο